مدیریت تبلیغات و فروش

مدیریت تبلیغات و فروش

الگوی برندسازی و رتبه بندی عوامل موثر برندسازی در صنعت لباس

نوع مقاله : مقاله مستخرج از رساله دکتری

نویسندگان
سجاد خانی 1
دکتر داریوش طهماسبی آقبلاغی 2
1 استادیار و عضو هیئت علمی دانشکده تجارت و مالیه دانشگاه تهران
2 عضو هیات علمی دانشکده تجارت و مالیه دانشگاه تهران
10.22034/asm.2024.712029
چکیده
امروزه در صنعت مد ِلباس، برندسازی نه یک انتخاب،که یک ضرورت است. با بررسی بازار مد لباس کشور متوجه خواهیم شد که تنها چند برند معدود مشغول به فعالیت هستند و حتی این چند برند معدود هم نه در سطح جهانی و نه در سطح منطقه ای به هیچ وجه مطرح نیستند.
ابتدا متغیرهای برندسازی این صنعت با تکیه بر منابع علمی و افراد خبره صنعت از طریق روش تئوری داده‌بنیاد چندگانه استخراج و سپس از طریق ماتریس اهمیت – عملکرد به رتبه‌بندی عوامل موثر بر برندسازی این صنعت پرداخته شود. پس از بررسی نظرات کارشناسان و متخصصان حوزه برندسازی مد لباس از طریق نمونه گیری نظری و گلوله برفی ( 14 نفر از خبرگان و کارشناسان این حوزه تا اشباع نظری) مدل برندسازی نهایی تهیه و سپس جهت بررسی وضعیت برندسازی شرکت‌های این صنعت از 42نظرسنجی کارشناسان و متخصصان برند این شرکت‌ها استفاده شد.
در نهایت 59 متغیر اساسی تاثیرگذار بر برندسازی صنعت مد لباس شناسایی گردید. پس از شناسایی عوامل موثر بر برندسازی در صنعت مد لباس، هویت بصری برند با امتیاز (0.027) رتبه اول، ارتباط با برند با امتیاز (0.025) رتبه دوم، چالش‌‌های اقتصادی با امتیاز (0.025) رتبه سوم و چالش‌های توزیع با امتیاز (0.025) رتبه چهارم، هویت مفهومی برند (0.025) رتبه پنجم از شاخص SWj در ماتریس اهمیت – عملکرد دارای بیشترین امتیاز بوده اند که می‌توانند در برندسازی این صنعت نقش بسزایی داشته باشند و بازیگران این حوزه جهت رشد و توسعه برندهای قوی این موارد را به اولویت در راس قعالیت‌های خود قرار دهند.
کلیدواژه‌ها
صنایع خلاق
برندسازی
هویت برند
جایگاه‌یابی برند
نظریه داده بنیادچندگانه

موضوعات

عنوان مقاله English

Model of branding and ranking of effective branding factors in clothing industry

نویسنده English

dariush tahmasebi 2
2 University of , Tehran
چکیده English

Today, in the clothing industry, branding is not a choice, but a necessity. If the domestic clothing market is examined, it will be seen that only a few brands are active, and even these few brands are not prominent in global level and domestic.
first, the variables of branding of this industry are extracted by relying on scientific sources and experts through Multi Grounded Theory (MGT), and then the factors affecting the branding are ranked through The Importance-Performance Matrix. After examining the opinions of experts and specialists in the field of fashion branding through theoretical and snowball sampling (14 experts and experts in this field until theoretical saturation), the final branding model was prepared and then to check the branding status of companies in this industry from 42 expert and specialist surveys the brand of these companies was used.
Finally, 59 essential variables affecting the branding of the fashion industry were identified., brand visual identity with a score of (0.027) ranked first, brand communication with a score of (0.025) ranked second, economic challenges with a score of (0.025) ranked third and distribution challenges with a score of (0.025) ) the fourth rank, brand conceptual identity (0.025) and the fifth rank of the SWj index in the Importance-Performance Matrix have the most points, which can play a significant role in the branding of this industry, and the players in this field prioritize these items in order to grow and develop strong brands. put at the top of their achievements.

کلیدواژه‌ها English

creative industries
branding
brand identity
brand positioning
Multi Grounded Theory (MGT)
Boccella, N., & Salerno, I. (2016). Creative economy, cultural industries and local development. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 291-296.
Brydges, T. H., Brian J. (2018). Consuming Canada: How fashion firms leverage the landscape to create and communicate brand identities, distinction and values. Geoforum, 108-111.
Choi, T.-M., Shen, B., Jung, J., Chow, P., & Wong, S. (2014). Fashion branding and consumer behaviors (Vol. 7): Springer.
Dagustani, D., Buchory, H. A., & Satya, M. T. (2014). The brand building: Developing brand asset valuator and brand association (Empirical Study on Traditional Snack Food in Indonesia). International Journal of Business Economics and Law, 5(2), 58-69.
Dewi, R. S., & Rino, A. (2017). Animation as a Creative Industry: A Strategy to Build Creativity and Independence of Youth in Padang, West Sumatra'. Proceedings of MICoMS, 135-141.  
Farhana, M. (2012). Brand elements lead to brand equity: Differentiate or die. Information management and business review, 4(4), 223-233.  
Filieri, R. (2019). Implications of pricing decisions in the luxury sector: The mulberry case: SAGE Publications: SAGE Business Cases Originals.
George, M. (2004). Heritage branding helps in global markets. Marketing News, 4(13), 1-13.
Hameide, K. K. (2011). Fashion branding unraveled: Fairchild books.
Heine, K. (2010). The personality of luxury fashion brands. Journal of Global Fashion Marketing, 1(3), 154-163.
hermitte, B., Perrin, B., & Blanc, S. (2015). Cultural times: The first global map of cultural and creative industries.
Huang, R., & Sarigöllü, E. (2014). Assessment of brand equity measures. International Journal of Market Research, 56(6), 783-803.  
Jama, K.-M. (2015). A collective case study of athletic identity and successful injury rehabilitation. .
Jin, B., & Cedrola, E. (2017). Fashion branding and communication: core strategies of European luxury brands: Springer.
Kapferer, J.-N. (2008). The new strategic brand management: Creating and sustaining brand equity long term: Kogan Page Publishers.
Kapferer, J.-N. (2012). The new strategic brand management: Advanced insights and strategic thinking: Kogan page publishers.
Karimi, Forough. Kiaser, Amir. (2017). Survey of Iran's clothing market. Tehran: Deputy Economic Surveys, Tehran Chamber of Commerce, Industries, Mines and Agriculture.
Keller, K. L. (2011). Strategic brand management: Building, measuring, and managing brand equity: Pearson Education India.
Kotler, P., & Keller, K. (2015). Marketing Management . Uttar Pradesh. In: India: Pearson India Education Services.
Lee, J.-S., & Back, K.-J. (2010). Reexamination of attendee-based brand equity. Tourism Management, 31(3), 395-401.
Lim, K., & Yoon, J. (2008). A study on culture content using cultural archetype. Paper presented at the Korean Design Forum.
McColl, J., & Moore, C. (2014). Developing and testing a value chain for fashion retailers: activities for competitive success. The Journal of The Textile Institute, 105(2), 136-149.  
Mengi, O. (2015). Creative Industries Through Changing Mode of Production: A Debate on Fashion Industry.
Mosca, F. (2008). Market-driven management in fashion and luxury industries. Symphonya. Emerging Issues in Management(1), 65-71.  
Okonkwo, U. (2016). Luxury fashion branding: trends, tactics, techniques: Springer.
Østvand, D. (2012). A Branding Strategy in the Danish Market for Turkish Textile Companies. (Master thesis (including HD thesis)). AALBORG UNIVERSITY, Denmark.
Ozipek, B., Tanyas, M., & Mahmutoglu Dinc, N. (2012). Factors Affecting Branding With Special Reference To Clothing Industry. Paper Presented At The Rmutp International Conference: Textiles & Fashion.
Pinto, M. M. B., & Souza, Y. S. d. (2013). From garment to fashion production: An analysis of the evolution of the apparel industry in Brazil. BAR-Brazilian Administration Review, 10(3), 304-322.
Rowley, J. (2009). Online branding strategies of UK fashion retailers. Internet Research, 19(3), 348-369.
Scapp, R., & Seitz, B. (2010). Fashion statements: On style, appearance, and reality: Springer.
 
Raeisi, M., Sharifi, S., & Toghrayee, M. T. (2016). Identifying and Prioritizing the Factors Influencing on Foreign Brands Consumption in the Fashion Dress Industry (Case Study: Isfahan City). New Marketing Research Journal, 6(1), 95-120.‏
Soltani, E. (2015). Fast Fashion; A Development Way to Iranian's Apparel Industry. Journal of Textile Science and Technology, 5(1), 43-48.‏